Goud zoeken

Het is een warme middag op het strand van Platanias in Griekenland. Met twee vriendinnen geniet ik van zon en zee. Nel vraagt of ik haar rug met zonnebrand wil insmeren. Ik doe mijn ringen af en leg ze op het badlaken. Als ik klaar ben, schud ik mijn handdoek uit en ga iets verderop liggen. Opeens dringt het tot me door dat ik de sieraden ben vergeten. ‘Ik ben m’n ringen kwijt’ roep ik paniekerig uit.

Nel en Jacq springen op. Ook Agnes en Marja komen op het geroep af, twee vrouwen die we de dag ervoor tijdens een bezoek aan een Byzantijns klooster hebben ontmoet.
‘Wat zijn het voor ringen?’ vraagt Agnes.
‘Mijn trouwring en een ring die ik heb gekregen bij de geboorte van mijn dochter’
stamel ik. Ga maar eens goud zoeken in al dat glinsterende zand.

Agnes overtuigt me ervan dat de ringen terecht zullen komen. De trouwring en het werpgoud. Van dat laatste heb ik nog nooit gehoord. Al snel ziet ze de trouwring liggen.
Op het blote oog. Dankbaar neem ik hem van haar aan. Waar zou de tweede ring zich schuilhouden? Agnes neemt de leiding en stelt voor het gebied af te bakenen.
Behoedzame vingers verkennen de lap zand waar ik vermoedelijk heb gelegen.

Ik drentel een beetje rond. Innerlijk verlamd. Bang iets verkeerd te doen. Een oud gevoel maakt zich van mij meester. Ik kan het niet. Het gaat toch niet lukken. Eigenlijk heb ik de moed al opgegeven. Even later steekt Agnes de geboortering in de lucht. Met tranen in m’n ogen val ik haar opgelucht om de hals.

Tijd voor een borrel. De vrouwen die schoonzussen blijken te zijn, gaan samen met ons iets drinken. Het mondt uit in gezamenlijk eten en een genoeglijke avond. Huwelijk gered, werpgoud gevonden en een mooie ontmoeting rijker.

Reageren op GOUD ZOEKEN? Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl

strand

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Enthousiasme

Het is woensdag. Mijn vaste werkdag in de boekenwinkel. Aan de toonbank vraagt iemand naar Een soort van liefde van de Pools-Belgische filosofe Alicja Gescinska. Een recent verschenen roman over een moeilijke liefde tussen vader en dochter en een onverhoedse liefde tussen een professor en een studente.

“Een fenomenaal boek,” zegt de klant. Hij kent het en wil het nu aan iemand cadeau doen. Door zijn enthousiaste manier van vertellen, krijg ik meteen zin het ook te gaan lezen. Een collega stelt voor zijn bevindingen op een speciale wikkel te schrijven. Een leuke manier om een boek te voorzien van een persoonlijke recensie.

Als medewerkers doen we dit regelmatig. Voor zover ik weet, hebben we het nooit eerder aan een klant gevraagd. De man voldoet graag aan het verzoek. Terwijl ik in de veronderstelling ben dat hij ergens in de winkel zit te schrijven, blijkt hij opeens te zijn verdwenen. Vreemd. Zou hij toch koudwatervrees hebben gekregen?

Later op de middag zie ik hem weer binnenlopen. Met een keurig beschreven boekwikkel. Kennelijk is hij er thuis eens rustig voor gaan zitten. Hij heeft er echt werk van gemaakt. Zijn bevlogenheid en toewijding treffen me.

Het is fijn als je klanten blij kunt maken met een mooi boek. Om zelf te lezen of om weg te geven. Mensen die mij ook ‘aansteken’ versterken dit gevoel. Wederzijds enthousiasme geeft de liefde voor lezen extra glans.

Reageren op ENTHOUSIASME?  Stuur dan een berichtje naar
monique@krachtverhalen.nl

Boekwikkel

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Mooi werk

Afgelopen vrijdag is de Maand van de Spiritualiteit begonnen. Dit jaar is het thema Werk in evenwicht. Ter gelegenheid hiervan is het essay Mooi werk van Ben Tiggelaar verschenen. Wat bepaalt ons werkgeluk? Tiggelaar onderscheidt drie dimensies: plezierig werk, goed werk en zinvol werk.

Plezierig werk draait vooral om ontvangen. Sociale acceptatie, zekerheid, eerlijkheid en respect. Bij goed werk is ‘doen’ het sleutelwoord. Lekker bezig zijn. Je sterke punten inzetten, meebeslissen, presteren en jezelf ontwikkelen. Zinvol wordt ons werk als we geven. Ons inzetten voor een hoger doel. Iets dat ons voorziet van een ‘waarom’ achter ons werk.

In de afgelopen jaren ben ik op zoek gegaan naar een nieuw evenwicht in mijn werk. Vanuit een groeiende behoefte aan collega’s, structuur en zekerheid. Dat is gelukt. Sinds september vorig jaar werk ik twee dagen per week bij boekhandel Kramer & Van Doorn in Zeist. Naast mijn zelfstandige activiteiten. Mensen stimuleren hun verhaal te vertellen, op te (laten) schrijven en mooie boeken te lezen. Een fijne combinatie.

Met goed en plezierig werk zit het nu wel snor. Maar wat maakt werk zinvol? Voor mij schuilt het in kleine dingen. Iemand blij maken met de juiste woorden. Iemand raken met een verhaal. Iemand enthousiast krijgen voor een boek. Iemand verrassen omdat je dat ene boek alsnog hebt gevonden. Voelbaar maken dat je aandacht voor de ander hebt.

Wat geeft jou plezier in je werk? Wat zorgt ervoor dat het goed en zinvol is? Volgens Ben Tiggelaar ben je nooit klaar met deze vragen. Mooi werk blijft werk in uitvoering.

Reageren op MOOI WERK?  Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl

foto KenVD

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Hart voor de patiënt

Al een aantal jaren maak ik patiëntverhalen voor het UMC Utrecht. Dit voorjaar ben ik in gesprek gegaan met zorgprofessionals van het Cancer Center. Hoe beleven zij het geven van zorg? Wat betekent het om iedere dag omringd te worden door mensen met kanker? Waar ligt de grens tussen betrokkenheid en afstand? Tijdens ieder gesprek ervaar ik bevlogenheid en een warm hart voor de patiënt.

‘Met Music and Cancer creëer ik iets. Samen met patiënten, buiten het ziekenhuis. Hierdoor ben ik niet meer alleen de witte jas. Dat geeft steun en een ander soort vertrouwen.’
(hoofd- en halschirurg)

‘Omdat ik weet dat hij gitaarleraar is, speel ik in de wachtkamer wat voor hem. Om hem een beetje op te vrolijken. Het geeft hem toch een boost om door te gaan.’
(radiotherapeutisch laborant)

‘Patiënten mogen mij altijd mailen. Dat geeft een veilig gevoel. Vijf jaar geleden zou ik hebben gedacht: nooit doen. Maar mailtjes beantwoorden is een kleine moeite, groot plezier.’
(oncologisch chirurg)

‘Het slechte nieuws komt totaal onverwacht. Het is zo’n dreun. We kunnen het hier bij de sneldiagnostiek allemaal mooi uitzetten, maar de patiënt bepaalt. Niet alles wat snel kan, hoeft altijd snel. Soms is even rust nodig, adempauze.’
(verpleegkundig specialist)

‘Iemand moet de wensen van de patiënt in kaart brengen. Wat vindt hij of zij zélf belangrijk? Als je nog maar kort te leven hebt, maken mensen andere afwegingen.’
(verpleegkundig consulent)

Ik hoop dat de openhartige en ontroerende voorbeelden jou net zo raken als mij. Nieuwsgierig geworden naar de mensen achter de quotes? Via onderstaande link kun je hun verhalen lezen.

http://www.umcutrecht.nl/nl/Ziekenhuis/Afdelingen/Cancer-Center/Verhalen-uit-het-Cancer-Center

Reageren op HART VOOR DE PATIËNT?  Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl


Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Koffie en eetbare kleuren

Woensdag 1 juli. Het is een warme dag. Samen met beeldend kunstenaar Martien Op den Velde geef ik een workshop in Ontmoetingscentrum Zeist. Met In geuren en kleuren ronden we het eerste jaar van Lang Leve Kunst af. Actief bezig zijn met kunst heeft een positief effect op de gezondheid en het welzijn van ouderen (met dementie). Voor vandaag hebben we de handen ineengeslagen. Woord ontmoet beeld en beeld ontmoet woord.

Rond de grote, rechthoekige tafel hebben zich twaalf deelnemers verzameld. Ramen staan open, ventilatoren zoemen. We gaan aan de slag met woorden vangen rond de geur van koffie, een stilleven tekenen met een kan en kopjes, eetbare kleuren schilderen en een vrij vers schrijven over lievelingseten. De sfeer is gemoedelijk. Er wordt aandachtig gewerkt en een beetje heen en weer gepraat. Hier klinkt een lach, daar vloeit een traan.

Mijn indruk is dat de stillevens de koffieschrijfsels versterken en dat de gerechtverzen de eetbare kleuren verdiepen. Voor herhaling vatbaar. Tegen half vier vraag ik om een paar woorden die bij de middag passen. Lol, wonderlijk en leuk en gezellig komen diverse keren langs. Verder twee mooie oneliners: ‘Het is goed zo’ en ‘We zijn allemaal Picasso’s’.

Na afloop zegt een van de deelnemers: ‘Ik zie altijd erg tegen nieuwe dingen op, omdat ik bang ben dat ik het niet kan. Maar het is helemaal niet moeilijk. Ik heb er gewoon plezier in.’ Schrijven en schilderen: iedereen kan het.

Reageren op KOFFIE ?  Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl
Ook als je belangstelling hebt voor het boekje WOORDEN VANGEN – Creatief schrijven met ouderen -. De volgende blogpost verschijnt in september.

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Peperkoek met zoute boter

Wat is de smaak van de kindertijd? Dat is een van de vragen die Kathy Mathys oproept in Smaak. Een bitterzoete verkenning (2015). Tijdens een bijeenkomst voor schrijfdocenten komt een tip voor dit smakelijke boek langs. Het water loopt me in de mond als ik de aanbeveling op de achterflap lees. ‘Besnuffel dit boek, lik eraan, knabbel aan de bladzijden en proef de woorden: dit is zinderend leesvoer voor de zintuigen.’ Klopt helemaal. Ik smul en geniet van iedere hap.

Eten blijkt een hoofdrol te spelen in jeugdherinneringen. Aan wat je lekker of vies vindt. Maar ook de sfeer aan tafel is van grote invloed. Vroeger kwam mijn zwager meestal op zaterdag eten. Dan kookte mijn moeder extra lekker en was er een speciaal toetje toe. Hij en ik maakten er een sport van wie er het langst over kon doen. Tergend langzaam namen we minihapjes van onze Engelenpoep (kwark met slagroom en abrikozen). Nog steeds als ik een dessert eet, is mijn bordje als laatste leeg.

Ook was ik als kind al dol op peperkoek. Geen dag gaat voorbij zonder een flinke plak bij de koffie. Met een dikke laag boter. Iets lekkers erbij, een verwenmoment, soms als troost. Bij ons thuis smeerden we er Bleu Band Halvarine op, maar deze is in de tussentijd vervangen door echte boter. Liefst gezouten. De combinatie van zoet en zout: om je vingers bij af te likken.

De liefde voor zoute roomboter is me bijgebracht door mijn half Franse man. Het is zoals Mathys zegt: ‘Elke liefde heeft haar eigen eetrepertoire. Komt er een nieuwe geliefde, dan verdwijnen sommige recepten, andere blijven, nieuwe gerechten eisen hun plaats op in de keuken.’ Bon appétit!

Reageren op PEPERKOEK?  Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl

foto peperkoek met zoute boter

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Bloem

Kinderen zijn van nature dichters. Vraag een jong kind wat een ster is en het zegt ‘een bloem zonder stengel’. Een dertienjarige zal eerder antwoorden ‘een hemellichaam dat licht geeft’. Vanaf ons negende jaar gaat de linker hersenhelft (sign mind) de rechter (design mind) domineren. Kritisch oordelen wint het van onbevangen kijken. Hierdoor verandert schrijven voor velen in een lastige klus. Hoe krijgen we er meer plezier in?

In Writing the natural way (1984) wakkert Gabriele Lusser Rico onze kinderlijke verwondering aan. Using right-brain techniques to release your expressive powers luidt de ondertitel. Haar werkwijze is eenvoudig. Het onderwerp waarover je wilt schrijven, komt centraal op een pagina te staan. In een cirkel of een soort wolk. Van daaruit verbind je woorden, beelden die spontaan in je opkomen. Zonder oordeel.

Dit doe je een paar minuten. Tot er een patroon ontstaat wat voor jou betekenis heeft. Een gevoel van ‘dit is wat ik wil zeggen’. Deze gouden inval vertaal je in een paar korte zinnen, statements. Vervolgens kies je één statement en ga je gewoon schrijven. Tien minuten, hooguit een kwartier. Tot de cirkel van het verhaal rond is. Nu alleen nog hardop (aan jezelf) voorlezen en waar nodig bijschaven. Een kind kan de was doen.

Rico’s methode is breed toepasbaar. Of je nou een blog, brief of beleidsstuk moet schrijven. Het levert op z’n minst een originele invalshoek op. Verwacht het onverwachte, expect the unexpected. En verras jezelf met jouw bloem zonder stengel.

Reageren op BLOEM? Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl

Web waarde natural writing

 

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Weloverwogen

foto bril

Op eerste paasdag poets ik mijn bril en… krak. Doormidden. Ik weet meteen dat lijmen geen zin heeft. Mijn eerste gedachte is: oké, dat wordt dus een nieuwe. Het bijbehorende gevoel laat zich het best omschrijven als een berustend binnenpretje.

Ik ben namelijk al een paar weken overal brillen aan het passen. Met het voornemen in de zomer een andere aan te schaffen. Alle gelegenheid om de mooiste, de leukste te vinden. Precies, de ‘perfecte’ bril. Zo doe ik dat met meer dingen. Uitgebreid onderzoeken en dan pas een keuze maken.

Je zou het besluiteloos kunnen noemen. Dat mag. Soms voelt het ook zo. Het kost veel tijd, er gaat veel energie in zitten. Voordeel is dat ik iets van alle kanten belicht. Zorgvuldig voors en tegens afweeg. Helder krijg wat ik belangrijk vind. Scherp zie wat ik wil. En uiteindelijk kies wat bij me past.

Dinsdag na Pasen ben ik al vroeg bij de opticien. Ik lig nog net niet in m’n slaapzak voor de deur. Binnen drie kwartier sta ik weer buiten. Als het moet, kan het snel gaan. Oogmeting achter de rug en een montuur rijker. Wel eentje trouwens die ik al eerder heb opgehad. En toen als ‘serieuze kanshebber’ heb opgeslagen. Een weloverwogen keuze dus.

Reageren op WELOVERWOGEN? Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl

 

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Toontje hoger

Al weken gonst Stabat Mater van Pergolesi door mijn hoofd. Een prachtige compositie over de smart van Maria die haar zoon aan het kruis ziet sterven. Samen met een vriendin bereid ik me voor op een meezingconcert, georganiseerd door PassieProjecten. Drie dagdelen repeteren en daarna meteen een uitvoering geven. Met een koor van zo’n 80 vrouwen, twee professionele solisten en het Nederlands Filmorkest. Een spannend avontuur.

De repetitiemiddagen in Q-factory in Amsterdam zijn een feestje op zich. Dirigent Madeleine Ingen Housz daagt iedereen uit meer op gehoor en minder van papier te zingen. Verbluffend hoeveel mooier de samenzang dan opeens klinkt. Ook helpt het om je gehemelte als gewelf voor te stellen en klanken aan het plafond te ‘plakken’. Ik blijk hoger te kunnen zingen dan ik dacht. Moeiteloos. Na aanvankelijke twijfel over de haalbaarheid van de sopraanpartij neemt het vertrouwen in de muziek en het zingen toe.

Tot een paar dagen vóór de uitvoering. Een fikse verkoudheid dreigt roet in het eten te gaan gooien. Hoe kan ik nou met een schorre stem die mooie liederen ten gehore brengen? Maar ik weiger me deze ervaring door de neus te laten boren. Hier leef ik al drie weken naartoe. En ik weet dat ik er niet alleen voor sta.

Gewapend met paracetamol sta ik afgelopen zaterdag gewoon mee te zingen in de Dominicuskerk. Tijdens de generale repetitie nog een beetje scho(o)rvoetend en later uit volle borst. Zelfs de hoge tonen. Misschien niet perfect, wel met plezier. Lekker laten gaan die stem.

Reageren op TOONTJE HOGER? Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl.

image

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off

Tijd

Tijd en ik leven op gespannen voet. Heb ik wel tijd genoeg? Kom ik geen tijd tekort?

Neem afgelopen vrijdagmiddag. Ik begin aan de voorbereiding van een schrijfworkshop voor mensen met beginnende dementie en mantelzorgers. Met belevenissen in de seizoenen als rode draad. De maandag erop is de tweede bijeenkomst.

Bewust denk ik dit keer pas kort van tevoren over de inhoud na. Anders steek ik er veel te veel tijd in. En daar worden dingen lang niet altijd beter van.

De dag van de workshop breekt aan. In alle rust print ik nog wat uit en pak de laatste spullen in. Mijn koffer staat klaar voor vertrek. Maar hoeveel tijd ik ook vooraf heb, ik raak alsnog in een hurry. Altijd nog even dit en dat doen. Haastig stap ik op de fiets.

Gelukkig ben ik ruim op tijd. De deelnemers druppelen binnen, we beginnen keurig om 14.00 uur. Om de tijd goed te bewaken, kijk ik af en toe op een klokje. Tijdens de eerste schrijfoefening slaat een lichte paniek toe. Ik heb te weinig voorbereid. Straks zijn we veel te vroeg klaar.

Ik laat deze gedachte los en concentreer me op de mooie schrijfsels die worden voorgelezen. Na een tijdje kijk ik opnieuw hoe laat het is. Wat? Al 15.00 uur? Dan moet ik opschieten om op tijd klaar te zijn.

Op mijn vraag wat de lente voor iedereen betekent, kijkt een deelnemer naar buiten en zegt: “Schone dakpannen.” We hebben uitzicht op een huis met een stralend dak. Niks associatie met vroeger of het jaargetijde wat eraan komt. Mensen met dementie zijn vaak volledig in het hier en nu.

Precies om 15.30 uur rond ik af. Met de schoonheid van het moment en het vertrouwen dat ik de tijd heb.

Reageren op TIJD? Stuur dan een berichtje naar monique@krachtverhalen.nl.

Geplaatst in Uncategorized | Comments Off